Teruglezen: ‘Marc de Hond maakt theater voor later’

Voor de eerste editie van 2020 sprak hoofdredacteur Monique Wijnen met Marc de Hond. Het interview ging over de diagnose blaaskanker, hoe hij en zijn gezin ermee omgingen, en over het omdopen van zijn theatervoorstelling. Vanwege het overlijden van Marc willen we graag dat het artikel voor iedereen te lezen is.

Omgaan met klimaatverandering, dat was het thema van Marc de Honds theatermonoloog in 2018. De diagnose blaaskanker zorgde er echter voor dat hij zijn voorstellingen noodgedwongen moest afbreken. Met een andere invulling van zijn show ging hij door. “Met mijn ziekte is er iets anders, urgenters op mijn pad gekomen.”

Lees het artikel Marc de Hond maakt theater voor later hier:

Klik op het vierkantje in de rechter bovenhoek of hier om te vergroten.

Omgaan met klimaatverandering, dat was het thema van Marc de
Honds theatermonoloog in 2018. De diagnose blaaskanker zorgde
er echter voor dat hij zijn voorstellingen noodgedwongen moest
afbreken. Na een intensieve periode is hij terug, maar wel met een
andere invulling van zijn show. “Met mijn ziekte is er iets anders,
urgenters op mijn pad gekomen.”
Het is enorm schrikken,
heel verdrietig en het
kost tijd om zo’n tegenslag
een plek te geven,”
vertelt Marc de Hond
over de periode dat hij de diagnose blaaskanker
kreeg en hij zijn theaterstuk over omgaan met
veranderingen, met als rode draad het klimaat,
vroegtijdig moest afbreken. Maar Marc zou Marc
niet zijn als hij deze ervaring niet weet om te buigen
tot iets bruikbaars en goeds. Hij bouwt zijn
voorstelling om tot een theaterexperiment, waarin
hij zich door 29 bekende interviewers (o.a. Eva
Jinek, Paul de Leeuw, Gordon en Hugo Borst) aan
de tand laat voelen. “Alles wordt vastgelegd, dus
mocht ik mijn kinderen Livia en James onverhoopt
niet zien opgroeien, dan kunnen ze me later bingewatchen.”
Bizar, je schrijf een stuk over omgaan
met veranderingen en dan word je zelf
opeens geconfronteerd met een enorme
verandering: blaaskanker. Hoe kwam je
erachter?
Vanwege mijn dwarslaesie moest ik mezelf meerdere
malen per dag katheteriseren. Af en toe zat
er bloed bij de urine, en ik had vaker blaasontstekingen.
Ik ging naar de arts, die leek op de neef
van Martien Meiland. “Da’s niet goooeeed!” was
zijn reactie.
Wat doet dat met je? En met je gezin?
Het is natuurlijk heel erg schrikken en we waren
enorm verdrietig. Een jaar ervoor zaten we in
hetzelfde ziekenhuis, waar we familie en vrienden
belden om te vertellen dat James was geboren. En
dan nu weer bellen met dezelfde mensen om dit
nare nieuws te delen. Het kost tijd om zo’n grote
tegenslag een plek te geven, maar veel tijd heb je
niet. Al snel begon ik met de medisch noodzakelijke
behandelingen.
Je hebt chemotherapie gehad en je blaas
is verwijderd. Je hebt, zoals je je dochter
Livia vertelde, een nieuw piemeltje. Hoe
is het leven met een stoma?
Ik heb om een hele grote gevraagd. In het begin
denk je ‘Jezus, wat ’n ding’, maar gedurende de
tijd krimpt hij nogal. Maar goed ook, want zo’n
enorme piemel die uit je buik komt is ook niet
echt sexy. Ik vind het geen verlies om mijn blaas
kwijt te zijn. Het ‘plassen’ is voor mij nu veel
minder arbeidsintensief. Ik moest vaak wel zes
keer per dag katheteriseren en ook nog mijn blaas
spoelen. Nu vervang ik één keer in de twee dagen
de stomapleister en ik leeg de zak als deze vol is.
Ik lig nu binnen no time in bed. Wat dat aangaat
wist ik dat ik erop vooruit zou gaan, maar het
is natuurlijk niet alleen mijn blaas die is weggehaald,
ook veel weefsel en klieren eromheen, om
maar zoveel mogelijk kankercellen weg te halen
en dat is wel heftig.
Zoals je in je voorstelling vertelt, kwam je
er al googelend achter dat slechts 35%
van de mensen met blaaskanker na 5 jaar
nog in leven is.
Het is echt niet slim om te gaan googelen. Het
zwaard van Damocles hangt iedere drie maanden
boven mijn hoofd. Zolang de dokter na de uitslag
van de CT-scan “tot over drie maanden” zegt en
niet “u heeft nog drie maanden” dan gaan we gewoon
weer verder met mooie dingen doen waar
we energie van krijgen.
Je moeder is overleden aan kanker toen
je drie jaar was. Kijk je daar nu anders
naar?
Sowieso ben ik veel vaker aan haar gaan denken
toen ik zelf vader werd. Toen pas kon ik me
voorstellen hoe het is om een ouder te zijn. Het
leuke aan kinderen krijgen is dat je ze kan helpen
en kan bijsturen, waar mogelijk. Ik geloof niet in
meekijken vanaf een wolk. Of ik maak het mee in
levenden lijve of ik mis het. Nu ik alles meer vanuit
mijn moeders perspectief kan bekijken, kan ik
het me pas echt voorstellen hoe erg het voor haar
heeft moeten zijn.
Je hebt je voorstelling omgedoopt tot
een theaterkunstproject. Hoe ben je op
dit idee gekomen?
Ik ontmoette een vrouw met borstkanker. Ze
vertelde me dat ze voor haar kinderen verjaardagskaarten
had geschreven voor hun toekomstige
verjaardagen. Van mijn moeder heb ik zelf
een paar foto’s, Video8-opnames, en een cassettebandje
met een ingesproken boodschap voor mij
en mijn broertje. Zo waardevol! Dat maakte dat
ik ook iets tastbaars achter de hand wilde hebben
voor Livia en James. En het is ook een manier
om bezig te zijn, om iets moois te laten ontstaan
uit iets wat verdrietig is. Tegelijkertijd helpt het
me om beter met de situatie om te kunnen gaan.
Natuurlijk heb ik liever dat onze kinderen zullen
opgroeien met een vader van vlees en bloed dan
op beeld. Maar goed, als dat niet zo is, dan hebben
ze in ieder geval met 29 voorstellingen een
overdosis aan beelden van hun vader.
Je begint met een treffend cabaret vol
humor, waarin je de bezoeker meeneemt
in jouw afgelopen jaar. Maar daarna geef
je de regie uit handen aan de interviewer
van die avond.
Dat is heel lastig, want het is wel mijn theaterprogramma.
Ik wil graag dat de interviewer en mijn
gasten het naar hun zin hebben, maar ik voel me
ook verantwoordelijk voor het publiek. Zij kopen
een kaartje voor mijn voorstelling. De tweede
voorstelling bijvoorbeeld ging over de periode
dat ik mijn dwarslaesie opliep, ik was toen 25.
Sylvana Simons was die avond mijn interviewer
en Marije, mijn toenmalige vriendin, en Frank, de
fysiotherapeut die mij destijds behandelde, waren
mijn gasten. Dit betekende dat zij wel veel aan
het woord waren over mij. Om de gesprekken
wat lichter te maken, maakte ik tussendoor grappen.
Het leuke aan de show is dat alles echt is,
er is geen script. Maar dit is ook spannend, want
is het wel interessant genoeg voor het publiek?
Per avond kijk ik dan ook wat ik eventueel wil
bijstellen.
Wat vind je het belangrijkst dat voor
Livia en James wordt vastgelegd?
Een zo compleet mogelijk beeld. Niet alleen de
WIN TWEE
THEATERKAARTJES!
Voortschrijdend inzicht is
te zien tot en met 25 april
2020. Kijk voor de agenda
op marcdehond.nl/speellijst.
Exclusief voor de lezers van
Support Magazine geeft
Marc twee kaartjes weg.
Laat in maximaal honderd
woorden weten aan
redactie@supportmagazine.
nl waarom jij deze kaartjes
wilt winnen en wie weet ben
jij de gelukkige ontvanger!
goede dingen, het moet vooral ook gaan over
‘fouten’ die ik heb gemaakt. Zo vertelde Frank:
“In de periode dat ik je fysiotherapeut was, heb
je me eigenlijk nooit bedankt. Dit deed je vijf
jaar later, toen ik als blijk van waardering je boek
Kracht in ontvangst mocht nemen.” Misschien
kan ik mijn kinderen op deze manier leren niet
dezelfde ‘fouten’ te maken. Dus mocht ik ze niet
zien opgroeien, en de behoefte is er om veel over
hun vader te weten te komen, dan ben ik blij dat
er veel beeldmateriaal is. Nogmaals, natuurlijk
hoop ik het niet nodig te hebben, maar helaas
heb ik daar geen zeggenschap over.

Geef een reactie