Stel je voor: op een dag gaat de wekker en na een nacht goed slapen heb je zin om uit bed te springen. Je hele lichaam voelt anders. Zodra je kwiek uit bed bent gestapt, voelen je voetstappen bijna als danspasjes, je zweeft door de ruimte. Je schrikt ervan. Je voelt je zo licht, zo behendig, zo soepel, zo sexy! Op weg naar de koffiemachine in de keuken draai je pirouettes. Je voelt de drang om te bewegen. Je neemt een slok koffie, loopt naar de badkamer en kijkt in de spiegel. Je weet het zeker: je bent wakker geworden in een vlotter lijf.
Herkenbaar? Ik hoop het! Ik had zo’n lichamelijke transformatie een paar weken geleden. De oude stoel werd bedankt voor jarenlange trouwe dienst en een nieuwe van titanium deed zijn intrede. Vederlicht, schokbestendig en een wonder van simplistische techniek. Jaloers kijkt het oude model vanuit de hoek van de studeerkamer toe hoe snel en schokloos ik nu door het huis dans in zijn opvolger. Zonder die vervloekte zwarte handen te krijgen van de afgebladderde duwhoepels. Mijn innige relatie van zeven jaar is uit. De nieuwe is écht vele malen lekkerder.
Voor even voel ik mij de meest sexy man op aarde
Voor even dan, want de mensen buiten op straat bieden me nog steeds evenveel hulp aan als de dag ervoor. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een James Bond in een gloednieuwe Austin Martin, in hun ogen gaat daar nog steeds een hulpeloze stakker. Nieuwe stoel of niet. Beauty is - once again - in the eye of the beholder.
De medewerker van het rolstoelbedrijf waar ik mijn nieuwe liefde ging passen, vertelde dat ze het veel te druk hadden gekregen. “Mensen weten de weg naar een op maat gemaakte stoel steeds beter te vinden!”, zei ze, bijna bezwijkend onder de vele telefoontjes.
“Prachtig nieuws!”, zei ik. De basis van emancipatie lijkt me toch dat mensen zich zo behendig en zelfstandig mogelijk voort kunnen bewegen. En wat betreft de maatschappelijke kosten: hoeveel zou een gemeente wel niet kunnen besparen als alle inwoners met een beperking frank en vrij door de straten konden sjezen? De wortel van emancipatie is goede hulpmiddelen.
En zo’n plotse lichamelijke transformatie tot soepele halfgod? Ik gun het iedereen. Met of zonder rolstoel. Ik ben heel blij te horen dat blijkbaar steeds meer mensen een op maat gemaakte rolstoel krijgen. Velen van hen ervaren vast zo’n zelfde ochtend als ik.
Mari Sanders
Mari Sanders is filmregisseur. Hij maakt zowel fictiefilms als documentaires. Mari verwierf bekendheid met onder meer de tv-documentaires The Rolstoel Roadmovie en Mari Staat Op. Daarnaast is hij artistiek leider van Wild Lam, een professionele talentpool van jonge acteurs en makers die geloven in de kracht van een beperking. Momenteel werkt hij aan zijn eerste speelfilm.