“Mijn kantoor is hierboven, maar ik stel voor dat we hier even tekenen, gezien uw….” De statige notaris in coltrui zoekt naar zijn woorden. Ik laat een stilte vallen om hem de tijd - of het ongemak - te gunnen een juiste term te vinden. Ik was wel benieuwd hoe hij deze zin wilde gaan eindigen. “Uw mobiliteitsprobleem.”
Originele vondst, dacht ik
“Het is ofwel mijn mobiliteitsprobleem, ofwel een probleem met uw pand. Afhankelijk van hoe u ernaar kijkt, natuurlijk.” De kopers van het huis van mijn vorig jaar overleden vader kijken raar op. Mijn moeder gniffelt, maar de notaris kan er niet om lachen en beent weg naar boven om de koopakte van zijn bureau te halen.
Ik heb het niet zo op notabelen
Gelukkig is een handicap vaak genoeg een wapen tegen dit soort gezag. Dat blijkt wel, aangezien de weledelgestrenge heer zwetend aan de keukentafel terugkeert en me uit ongemakkelijkheid tijdens de sleuteloverdracht niet meer aankijkt.
Een handicap als symbool van revolutie. Als uitdager van het gezag. Als verstoorder van de etiquette. Al staat in geen enkel etiquetteboekje hoe je met een handicap dient om te gaan.
Het is diezelfde revolutionaire geest die in mijn vader schuilde toen we meer dan 28 jaar geleden naar mijn ouderlijk huis verhuisden. Het huis had een traplift nodig en de gemeente Eindhoven weigerde die te vergoeden. Deze ‘gunst’ wilde de ambtenaar niet verlenen. Hadden we maar moeten verhuizen naar een geschikter pand. Mijn vader begreep dat dit geen gunst van de gemeente was, niet iets om dankbaar voor te zijn. Het was een recht. Een recht van zijn opgroeiende zoon om zonder de trap op te kruipen naar zijn kamer te kunnen. Dat vond de rechter ook.
Een beetje verdwaasd rol ik voor het laatst door het lege huis. De makelaar, mijn moeder en de nieuwe kopers zijn bezig met de laatste inspectieronde. Voor het laatst bedien ik de hard bevochten - inmiddels krakende - traplift. Voor het laatst doe ik de deur dicht met de speciaal voor mij gemonteerde hendels bij de deurpost, zodat je ook vanuit de rolstoel de deur makkelijk dicht kon doen. Voor het laatst rijd ik de helling voor de voordeur af.
De nieuwe kopers vertellen trots over hun verbouwplannen. De traplift gaat eruit, is al besloten.
Ooit ga je daar spijt van hebben, denk ik waarschijnlijk onterecht. Ooit, als je te maken gaat krijgen met ‘een mobiliteitsprobleem’.
Mari Sanders
Mari Sanders is filmregisseur. Hij maakt zowel fictiefilms als documentaires. Mari verwierf bekendheid met onder meer de tv-documentaires The Rolstoel Roadmovie en Mari Staat Op. Daarnaast is hij artistiek leider van Wild Lam, een professionele talentpool van jonge acteurs en makers die geloven in de kracht van een beperking. Momenteel werkt hij aan zijn eerste speelfilm.