Mijn oog maakt ineens alles krom wat recht is. Regels dansen als dronkenmannen over de pagina’s en de zonnepanelen van de overburen lijken bobbelend en bultend van de daken te smelten.
Wat is dit nu weer? Maculadegeneratie, zegt de oogarts. Ik zit op het spoedspreekuur en nog geen halfuurtje later heb ik mijn eerste injectie te pakken. Hup, in het oog. Volgende maand de tweede, een maand later de derde, en zo almaar door. Het woord stabilisatie klinkt. Geen genezing. Of hooguit een klein beetje.
Het is even wennen
Eigenlijk vind ik één groot ding wel genoeg om mee om te gaan. Voor mijn progressieve spierziekte moet ik al genoeg mentale en andere stuurmanskunst aan de dag leggen. Maar ik realiseer me dat de voorzienigheid daar kennelijk anders over denkt. Het lot is volkomen democratisch en steekt zijn hand in willekeur uit naar gezonden en zieken, serieuzen en losbollen, krachtdadigen en afwachtenden.
Is dat troost? En is er hoop? Gaan ze werken, die prikken? En zo wel, of niet: wat zijn de gevolgen? Kan ik mijn werk als eindredacteur blijven doen? Een stem fluistert het woordje geduld in mijn oor. De voorzienigheid openbaart zich straks vanzelf, je zorgen maken is zinloos.
De wijze oude vrouw die ik zo graag wilde worden, knikt me van verre toe: over de écht belangrijke zaken in het leven – ziekte en gezondheid, dood en leven – heb je geen zak te zeggen. De rest is ruis.
Zonnebadende hond
Ooit knipte ik een cartoon uit van de Engelse tekenaar/filosoof Edward Monkton. Zen Dog is de titel. Op het plaatje zie je een zonnebadende hond genoeglijk dobberen in een bootje op zee. “He knows not where he’s going, for the ocean will decide - it’s not the destination … it’s the glory of the ride.”
Laat mij die hond zijn. Soms is het de kunst van het leven geduldig te wachten op wat er komt. Noem het losbollig, ik noem het krachtdadig. En het lijkt me heel gezond.
De zomerwolken boven mijn hoofd maakt het ondertussen niets uit of ik krom zie of recht, ze zijn net zo mooi als altijd. De hele natuur trekt zich er niets van aan, daar is geen rechte lijn te bekennen. Morgen ga ik iets leuks doen.
Pauline Montfoort
Pauline Montfoort maakt deel uit van het redactieteam van Support Magazine. Pauline heeft een spierziekte en vraagt zich graag dingen af.