Toen Marieke haar versleten knie liet vervangen, had ze niet verwacht dat ze daar twee jaar lang van zou moeten revalideren. Toch heeft ze geen spijt. Niet alleen was het alternatief vervelender, haar revalidatietraject leverde ook een mooie documentaire op.
Twee jaar revalideren
Marieke van Driel (47) is voorzitter van CP Nederland, de patiëntenvereniging voor mensen met cerebrale parese. Zelf heeft ze de aandoening ook. Toen ruim twee jaar geleden bleek dat haar linkerknie was versleten, waren er twee opties: in een rolstoel belanden of haar knie laten vervangen door een nieuwe. Ze koos voor het laatste. “Ik ben een type dat graag alles uit het leven haalt. Ik dacht: laten we het proberen, een rolstoel kan altijd nog.”
En dat heeft ze geweten. “Ik heb er geen spijt van, maar twee jaar revalideren met alle pijn die ik ervaarde, was wel heftig. Ik heb X-benen, maar in mijn geopereerde been hebben ze de knik eruit gehaald, omdat anders de nieuwe knie niet geplaatst kon worden. Ik kreeg daardoor allemaal klachten en ontstekingen.” Wanneer we haar spreken heeft ze pas sinds een paar maanden het gevoel dat de knie doet wat-ie moet doen.
Documantaire
Toen ze van documentairemaker Joost Ooijman de vraag kreeg of hij haar tijdens haar revalidatie mocht volgen, hoefde ze niet lang na te denken. “Ik ben graag een voorbeeld voor andere mensen”, aldus de ex-revalidant. “Als ik met deze documentaire anderen kan helpen, doe ik dat graag.” Het resultaat is de aangrijpende, mooie documentaire ‘Levensatletiek’, waarin we zowel tranen van frustratie als blijdschap zien. Beelden van haar dagelijkse leven worden afgewisseld met registraties van fysiotherapie en een gesprek met een oud-docent.
Documentaire Levensatletiek
Levensatletiek is de eerste documentaire die Joost Ooijman in eigen beheer heeft gemaakt. Hij mocht Marieke van Driel zonder restricties een jaar lang filmen tijdens haar revalidatie. De documentaire is terug te kijken bij NPO Start en 2DOC online.
Onvoorspelbaar
Het had weinig gescheeld of de hele documentaire was er niet gekomen. Marieke: “Ik heb ontzettend veel moeite moeten doen om me te kunnen laten opereren. CP is vrij onvoorspelbaar en hoe jonger je bent, hoe meer pijn een operatie en revalidatie kunnen geven. Broze botten en slappere spieren geven minder pijn. Maar: ik heb nu nog een aardige conditie en daarom vond ik dit het juiste moment.”
De timing van haar operatie was niet het enige waar Marieke voor heeft moeten strijden. “Ik werd opgenomen op de afdeling neurorevalidatie. Dat is begrijpelijk, want ik heb een neurologische aandoening. Maar ik zat daar met mensen die een andersoortige aandoening hadden, en ik paste niet goed in het protocol. Zo moesten andere revalidanten al snel in het weekend naar huis om te ervaren hoe het thuis gaat, terwijl ik vond dat ik eerst moest leren van de grond op te staan. Ik val nog weleens en ik moet dan wel weer kunnen opstaan.”
Toch een rolstoel
Het doel van de operatie was dat Marieke geen rolstoel zou hoeven gebruiken. Dat is niet helemaal gelukt, ’s ochtends gebruikt ze steevast een rolstoel, zodat haar lichaam rustig op kan starten. Ze is er niet rouwig om. “Die rolstoel helpt me om te blijven lopen. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam dan ’s ochtends de rust krijgt om ’s middags te kunnen lopen. Ik vind het fijn dat ik dat nog kan, lopen.”
Tegen het einde van de documentaire krijgt Marieke te horen dat haar rechterknie eigenlijk ook geopereerd moet worden. Ze kijkt dat nog even aan. “De pijn in de rechterknie is nog goed te doen en ik kan ‘m nog gebruiken.” Ze adviseert mensen met een handicap die ook voor zo’n keuze staan, een goede revalidatiearts te zoeken die ervaring heeft met volwassenen, en daar dan een band mee op te bouwen. “Zet op een rijtje wat een operatie je kost en wat het je oplevert. Het is sowieso goed om als volwassene met een beperking regelmatig naar de revalidatiearts te gaan.”
