De Nederlandse alpineskiërs beginnen aan een belangrijk seizoen. Aan het einde van de winter vinden de Paralympische Spelen plaats, hét hoogtepunt eens in de vier topsportjaren. Claire Petit (21) wil daar een voorbeeld zijn voor anderen.
Claire werd 21 jaar geleden geboren zonder rechterbovenbeen, waardoor dat been de helft korter is dan haar linkerbeen. Haar heup is bovendien niet volledig ontwikkeld. Op haar vierde stond ze voor het eerst op ski’s, met een prothese. Het werd een frustrerende ervaring, vertelt ze. “Elke keer dat ik op mijn prothese moest leunen, klapte die naar binnen. Ik had de kracht en balans niet. Ik huilde bijna elke dag.”
Pas wanneer ze twee jaar later via Vereniging Gehandicapte Wintersporters(VGW) leert skiën zonder prothese, op één been, verandert alles. Ze glundert als ze erover praat: “Ik pikte dat zo snel op, het was zo leuk. En als ik viel, kon ik weer opstaan. En een volgende keer viel ik dan niet. Zo werd ik er steeds beter in.”
Vlammetje
Begin 2014 – Claire is dan tien jaar – komt ze in contact met Anna Jochemsen. Zij is op dat moment in voorbereiding op de Paralympische Spelen van dat jaar. Anna skiet net als Claire op één been. Het wakkert een vlammetje bij de in Capelle aan den IJssel geboren skiër aan: ze wil serieus werk maken van de sport.
Niet veel later wordt ze geselecteerd voor de talentengroep van skibond Nederlandse Ski Vereniging (NSkiV) en sinds 2019 maakt ze deel uit van de Nederlandse selectie. Ze traint en woont inmiddels op Nationaal Sportcentrum Papendal in Arnhem. En sinds 2024 mag ze skiën ook echt ‘haar werk’ noemen.
Bijbaantjes
Door haar prestaties heeft Claire een A-status bij sportkoepel NOC*NSF, met bijbehorende financiële ondersteuning voor haar levensonderhoud. Daardoor kan ze zich volledig op haar sport richten. “Voor die tijd zat ik nog op de middelbare school en had ik bijbaantjes om geld te verdienen”, legt Claire uit. “Je bent dan zoveel balletjes tegelijk in de lucht aan het houden.”
Volledige focus
“Ik heb in de tussentijd ook nog mijn vwo-diploma gehaald, dus als ik nu ‘s morgens opsta, weet ik: ik hoef vandaag alleen maar zo hard mogelijk te trainen. Of dat de reden is dat ik zoveel beter ben geworden? Ja, dat denk ik wel. Ik heb gewoon minder stress. Want als ik niet aan het trainen was, was er voorheen altijd wel iets anders te doen: huiswerk, mijn financiën rond krijgen, bijbaantjes. Terwijl rust na een training ook heel belangrijk is. Ik hoef me nu niet schuldig te voelen als ik rust pak. Ook dat draagt bij aan het grotere doel.”
Disciplines
Para-alpineskiërs kennen vijf disciplines: afdaling en Super-G (de snelheidsonderdelen), reuzenslalom en slalom (technische onderdelen), plus de supercombinatie. Die laatste is een optelsom van een Super-G en een slalom. “Snelheid is mijn sterke kant”, legt Claire uit. Als ik haar vraag waarom dat zo is, moet ze lachen: “Omdat ik te traag beweeg voor de slalom! Je moet daarin extreem snelle bochten maken. Dat zit niet in mij. Maar ach, je hoeft ook niet in álle disciplines uit te blinken.”
In maart wil Claire zo snel mogelijk naar beneden. Benieuwd wat haar te wachten staat op de piste van de Olimpia delle Tofane? Check het in dit filmpje:
“De start van de afdaling is in Cortina d’Ampezzo echt next level. Je ski hangt over een randje heen en je moet je echt naar beneden storten. Binnen tien seconden zit je al aan de zestig kilometer per uur. Bizar. Het is tanden op elkaar en vlammen. En daarna moet je de snelheid meenemen in het vlakke stuk en naar de finish.” In 2024 werd Claire derde in een wereldbekerwedstrijd op die piste. “Ik wilde vooral ervaring opdoen; voelen hoe de piste liep en dat gevoel meenemen naar de Spelen”, blikt ze terug. “Maar ik kwam aan de finish: derde. En dat bleef ik. Dat biedt enorm veel perspectief voor dit jaar!”
Paralympische Winterspelen 2026
De Italiaanse steden Milaan en Cortina d’Ampezzo zijn van 6 tot en met 15 maart 2026 gastheer van de veertiende Paralympische Winterspelen. Ruim 700 atleten uit ongeveer vijftig landen komen in actie in zes sporten: alpineskiën, biatlon, langlaufen, para-ijshockey, rolstoelcurling en snowboarden. Nee, schaatsen is (helaas voor Nederland) geen paralympische sport.
Voor Nederland ligt de focus op het alpineskiën, waarin naast Claire Petit ook Jeroen Kampschreur en Niels de Langen al voldaan hebben aan de kwalificatie-eisen. Bij de snowboarders hebben Lisa Bunschoten en Chris Vos al aan die eisen van sportkoepel NOC*NSF voldaan.
Nederland doet sinds 1984 mee aan de Paralympische Winterspelen. Bij elkaar opgeteld won Nederland zes gouden, tien zilveren en zes bronzen medailles. Langlaufster Marjorie van de Bunt is tot nu toe de meest succesvolle Nederlandse winterparalympiër met tien medailles, waaronder twee gouden medailles.
Voorbeeldfunctie
Een medaille op de Spelen is mooi, maar voor Claire is er een groter doel: een voorbeeld zijn voor anderen. Ze zegt: “Anna Jochemsen was mijn voorbeeld. Door haar zag ik dat skiën ook echt een sport kon zijn. Door haar ging ik een beetje bochtjes maken, om een paaltje skiën en kijk eens waar ik nu sta.
Het is ontzettend belangrijk om te zien wat er mogelijk is, om in je eigen omgeving een sport te vinden – whatever sport je ook wilt doen. Als je niet kunt rennen, betekent het niet dat je geen atletiek kunt doen; het kan ook in een racerolstoel. En als je niet staand kunt skiën, kun je ook nog zitskiën. Maar dat moet je wel wéten; je moet dat wel zíen.”
Benieuwd welke sport bij jou past en waar je die in de buurt kan doen? Check het op Uniek Sporten.
Lionel Messi
Het is iets waarin ze – net als veel paratopsporters – een rol voor zichzelf ziet weggelegd. “Zien wat er allemaal mogelijk is, gaat er niet om dat je meteen topsporter moet worden. Maar een jongetje dat gaat voetballen, die heeft toch Lionel Messi in zijn hoofd. Dat betekent niet dat hij per se Messi gaat worden of hóeft te worden. Want je moet vooral lekker doen wat je wilt, op jouw niveau, omdat je het leuk vindt.
Maar stel nou dat ik een voorbeeld kan zijn voor een ander meisje dat een onderbeen mist en wil gaan skiën. Dan kan ze bij mij zien wat er mogelijk is. En dan hoeft zij misschien níet twee keer op wintersportvakantie met een beenprothese, zoals ik. Hoeft ze niet elke dag te huilen, maar ziet ze meteen dat het ook op één been kan. Dat is toch geweldig? Dan kan ik een beetje haar Messi zijn."
