Monique noemt haar kookstijl ‘nix in the fridge’ ofwel ‘koken met wat er is’. Dat principe past ze na haar burn-out ook toe op het dagelijkse leven: “Kijken hoe het loopt en daar het mooiste, lekkerste van maken.” Welkom in de Goudse keuken van oud-hoofdredacteur van Support Magazine Monique.
De bakspullen staan klaar op het aanrecht. Serena kan niet wachten om het muffinbeslag te maken. Het lage aanrecht is voor zowel Monique als Serena handig. Monique: “Als ik een geldprijs zou winnen, zou ik een verzonken aanrecht willen. Voor het snijwerk, dat ik met mijn voeten doe, zou dat prettiger zijn. Nu doe ik dat op de grond voor het aanrecht. De pannen tillen en roeren doe ik met mijn armen. Fokus ondersteunt met zware ovenschotels of heet water afgieten. Ik probeer zo’n vier à vijf keer in de week gezond en vers eten te maken. Zoals alles in het dagelijks leven is ook eten koken een projectje, waar een ander twintig minuten over doet, kost mij al snel een uurtje. Des te trotser ben ik, als ik weer iets lekkers heb kunnen maken, meestal van wat er in de koelkast aanwezig is. Het principe van ‘nix in the fridge’ is ook een beetje mijn manier van leven geworden, kijken hoe het loopt en daar het mooiste van maken.”
Betrapt
Monique is achttien jaar betrokken geweest bij Support Magazine, waarvan meer dan de helft als hoofdredacteur, als zij in de zomer van 2022 voelt dat ze niet in de auto moet stappen. Monique: “Ik zou Eva Eikhout gaan interviewen. Ik keek er erg naar uit, maar rijden voelde niet veilig. Even daarvoor was ik voor een interview bij een paardencoach. Toen ik de wei instapte, gingen alle paarden liggen. Verschrikt vroeg de coach of ik moe was. ‘Een beetje’, zei ik. ‘Een béétje?’ vroeg ze. Dit had ze nog nooit meegemaakt. Ik heb een onwijs sterke band met dieren en rij ook al heel lang paard. Dat deze grote zwarte paarden alle drie gingen liggen, voelde alsof ik betrapt was. Mijn moeder zei ook weleens: kind, hoe doe je het allemaal? Ik weet het ook niet, zei ik dan, maar ik denk er maar niet te veel over na.”
Doordouwen
“Terugkijkend voelde het alsof ik in een sneltrein zat, eigenlijk al jaren. Die denderde maar door en dat ging prima. Puur op wilskracht, denk ik nu. Ik dacht niet na en voelde niet meer wat mijn behoeftes waren. En dan komen daar ook nog intense gebeurtenissen bovenop. Op werkgebied een overgang waarbij m’n baan meer een solofunctie werd. Ik verloor na vier maanden zwangerschap mijn zoontje. Mijn moeder werd ziek en overleed, kort erna overleed ook Santi, mijn hulphond. Ondertussen probeerde ik Support Magazine door te ontwikkelen, een goede moeder voor Serena te zijn, een goede partner, er voor mijn vader te zijn én pup Shiva op te voeden. Ik deed het met alle liefde en plezier, maar voor mezelf zorgen en voelen wat mijn ziel nodig had, paste gewoonweg niet."
Burn-out
“Ik kon me niet meer concentreren, ik was doodop. Ik kon niet lezen, laat staan schrijven. Het was moeilijk toegeven, maar het ging niet langer. Nu zijn we twee jaar verder. Met hulp van verschillende mensen en therapieën, die elkaar opvolgen als helpende dominosteentjes, klim ik nu weer omhoog. Wilskracht is mooi, daar heb ik veel op bereikt, maar aan de andere kant heb ik veel te veel van mezelf gevraagd.
“De invloed van mijn handicap op mijn leven ben ik ook meer gaan herkennen en erkennen. Ik doe over alles langer, mijn mechanisme is om er dan maar een tandje bij te doen ter compensatie. En doordat ik afhankelijk ben van anderen, heb ik enorme voelsprieten voor de ander ontwikkeld. Als ik maar goed voor de ander zorg, zorgt diegene ook goed voor mij. Hierdoor ben ik niet altijd duidelijk in wat ik echt nodig heb.
"Ik train mezelf nu om voordat ik iemand iets vraag, eerst een paar keer goed adem te halen en te bedenken wat ik wil, en op welke manier ik iets wil. In het contact benoem ik ook veel meer, zoals ‘Ik heb het idee dat je gehaast bent en dat voelt voor mij niet fijn.’ Ik slik het niet meer allemaal in. Dit lukt alleen als ik me bewust ben van mijn lijf. Daar is rust voor nodig, in het hier en nu zijn.“
Paardencoach
“Mijn opleiding tot systemische paardencoach helpt me hierbij. Ik word er heel blij van. Paarden zijn zo sensitief en duidelijk. Als je in de kudde stapt, willen ze dat zowel jij als zij veilig zijn. Door middel van hun lichaamstaal vertellen ze je precies waar er een blokkade zit. Daarnaast ben ik voor Onbeperkt aan de Slag begonnen. Ook hier gaat het om de verbinding en inclusief denken. In dit geval tussen mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en werkgevers. Ik word blij van het contact in niet-alledaagse settings. Daar zitten zeker parallellen met mij als journalist. Ook dan is het nodig dat je de ander echt ziet.
De journalistiek laat ik voorlopig voor wat het is. Support Magazine heeft me enorm veel gebracht. Ik ben dankbaar voor de mensen waarmee ik het blad heb mogen maken. De openheid van geïnterviewden raakte me vaak diep. En ook de betrokkenheid van lezers was heel fijn, daarom wil ik graag laten weten hoe het nu met me is.”
