Willem Hooft in actie (© Arnaud Plas)
Een motorongeluk veranderde het leven van Willem Hooft (35). Na een intensieve revalidatie besloot hij het roer radicaal om te gooien en zijn dromen na te jagen. Hij hoort nu bij de wereldtop in het zit-kitesurfen. Dat ging niet altijd vanzelf, maar: “In iedere tegenslag zit een parel verborgen, daar moet je naar op zoek gaan.”
Wat is er acht jaar geleden gebeurd?
“Op een koude wintermorgen reed ik op de motor naar mijn werk. Ik werd op de snelweg ineens verrast door een rood stoplicht voor een tunnel; er stonden geen waarschuwingsborden. De auto voor mij en ik maakten een noodstop. Ik raakte de auto nét en dacht nog: dat had veel erger kunnen aflopen. Toen kwam de klap: de auto achter mij had de stoplichten ook niet gezien en reed vol door. Door de klap kwam ik 41 meter verder op de grond. Ik was bij bewustzijn, maar had wel twee ingeklapte longen en onder andere mijn ribben, ruggenwervel en heup gebroken. In het ziekenhuis bleek dat ik een dwarslaesie had.”
Hoe was de periode daarna?
“Het was een wonder dat ik het had overleefd. Ik bracht een half jaar door in het revalidatiecentrum, waar ik dag in dag uit aan het trainen was. Mijn bovenlichaam herstelde gelukkig goed. Ik kon re-integreren bij mijn werkgever en iedereen om mij heen bood aan te helpen, zodat ik mijn leven kon oppakken. Maar ik dacht ook: het gaat nooit meer hetzelfde zijn. Wil ik een droomcarrière nastreven met het beperkt aantal uren dat ik kan werken? Het antwoord was: nee. Ik besloot dat ik iets anders wilde gaan doen, waarbij ik mijn beperking kon inzetten als een kracht.”
Ook zit-kitesurfen ervaren?
Met zijn eigen Willem Hooft Foundation maakt Willem zit-kitesurfen en zit-wakeboarden toegankelijk voor mensen met een lichamelijke beperking. Willem: “Samen met de TU Delft hebben we het materiaal ontwikkeld en inmiddels zijn er drie zit-kiteboards op de markt. Ook kunnen mensen meedoen met een trainingskamp via de foundation.”
Kwam je zo ook in het zit-kitesurfen terecht?
“Voor het ongeluk ging ik vaak na mijn werk surfen om mijn hoofd leeg te maken. Tijdens mijn revalidatie miste ik het om op het water te zijn. Ik vroeg me af of er een manier was om te gaan kitesurfen, maar dan zittend. Na een online zoektocht vond ik een handjevol mensen die dit, ieder op hun eigen niveau, deden. Maar het maken van een aangepast kiteboard was heel kostbaar. De oude Willem zou hard gaan werken en sparen; het zelf oplossen. Maar ik had door mijn ongeluk geleerd om hulp te durven vragen. Precies een jaar na mijn ongeluk startte ik een crowdfunding: ‘Lopen kan ik niet meer, maar vliegen kan ik leren’. En met succes: binnen vijf dagen had ik het doelbedrag bij elkaar.”
Je had surfervaring, maar hoe lastig was het om te leren zit-kitesurfen?
“Samen met vrienden ging ik naar het zwembad voor een eerste verkenning en veiligheidstraining. Ze sleurden me aan een touw op het board door het bad heen. Diezelfde week zijn we naar Bonaire gevlogen: daar zijn de omstandigheden ideaal voor de beginnende kitesurfer. Het water is vlak en warm, de wind is zacht en constant. Ik leerde in een week de basis van het zit-kitesurfen. Daarna trainde ik volop door in Nederland. Mijn droom was om de woeste, hoge golven bij Zuid-Afrika te trotseren.”
Heb je die droom waar kunnen maken?
“Zeker! Ik ben zes weken in Zuid-Afrika geweest en maakte video’s en foto’s van mijn avonturen. Eenmaal thuis kreeg ik een mail van Slingshot: één van de grootste kite-merken ter wereld. Zij waren onder de indruk van wat ik deed en boden me een marketingcontract aan.”
Dat klinkt als een sprookje …
“Sinds het ongeluk staat de volumeknop van mijn leven harder: de pieken zijn hoger, maar de dalen ook dieper. Het was fantastisch dat Slingshot mij een contract aanbood, maar ironisch genoeg had ik op dat moment een medische complicatie. Ik lag zes weken op bed in de woonkamer vanwege een doorzitplek die ik had opgelopen in Zuid-Afrika. Dus ik belde Slingshot dat ik het een prachtig aanbod vond, maar dat ik op dat moment niet eens naar buiten kon, laat staan op reis. Zij reageerden heel begripvol.
De pieken zijn hoger, de dalen ook dieper. Maar dat motiveert me juist.
"Zes weken later ging ik het vliegtuig in, met een rolstoel en tachtig kilo aan surfbagage, voor een trip van Corsica naar Sardinië met een catamaran. Het was geweldig. Uiteindelijk zorgde die publiciteit voor een tweede sponsorcontract bij Wind Voyager. Toen kreeg ik het besef: ik kan als professioneel kitesurfer aan de slag. Van het diepste dal in mijn leven ging ik naar een plek waar ik niet van durfde te dromen. Vorig jaar zette ik het wereldrecord met de hoogste zit-kitesprong: 11,1 meter!"
Hoe ziet je leven er nu uit?
“Ik ben gemiddeld zes maanden per jaar aan het trainen en video’s aan het maken voor mijn sponsors. Het is continu een kwestie van balans zoeken. Op momenten dat ik me goed voel en geen last heb van complicaties, laad ik de batterij maximaal op. Ik zorg dat ik lekker sport en gezond eet. Maar de realiteit die hoort bij een leven met een dwarslaesie is dat ik soms doorzitplekken of blaasontstekingen heb, ondanks dat ik goed voor mezelf zorg. En een tijdje geleden zat er een infectie bij de schroeven in mijn rug. Ik moest vijf maanden lang medicijnen slikken om die bacterie weg te krijgen en voelde me slecht.”
Deel je dat soort lastige momenten ook met je volgers?
“Jazeker. Ik wil bewust niet alleen de mooie kanten van mijn leven laten zien. Sterker nog: die diepe dalen vormden de motivatie om mijn boek te schrijven, met de titel ‘Geen golf te hoog’. Voor dat boek werkte ik samen met schrijver Hugo Verkley. Het is beschikbaar als paperback, e-book en luisterboek. De emotionele momenten, de kwetsbaarheid, de lichamelijke ongemakken, de tijden dat het even niet lukt: het gebeurt allemaal, ook in mijn leven. In mijn tienerjaren stopte ik mijn emoties weg, maar daardoor kwam ik met mezelf in de knoop. In de loop der jaren verdiepte ik me in meditatie en het boeddhisme. Na mijn motorongeluk wist ik dat ik mijn emoties niet onder het tapijt moest vegen, dus besloot ik precies het tegenovergestelde te doen, door juist actief te delen hoe het met mij ging.”
Hoe deel je jouw verhaal nog meer?
“Ik ben nu 35 jaar en topsport is heel intensief voor je lijf. Zes jaar geleden begon ik daarom met het spreken voor groepen. Met mijn persoonlijke verhaal als metafoor laat ik mensen op een andere manier naar veranderingen kijken. Soms zijn ze mooi, maar al te vaak niet. Toch krijgt iedereen ermee te maken. De afgelopen periode zat ik midden in mijn herstel van de zoveelste complicatie, maar ging ik wel op pad voor lezingen. Tegenslagen komen vaak onverwachts. Dan kun je soms niet presteren zoals je zou willen. In plaats van mijn werk af te zeggen, koos ik ervoor om toch te gaan. Ik hoef het niet mooier te maken dan het is. In iedere tegenslag zit een parel verborgen, daar moet je naar op zoek gaan.”
Dit artikel verscheen eerder in Support Magazine nummer 3 van 2025.
